Weblog

  • De smid

    de smidIn Laos zijn veel ambachten die in Nederland niet meer voorkomen. Eén daarvan is de smid.

    Hier wordt een mes gesmeed. Om de beurt slaan de mannen op het ijzer. Er liggen verschillende ijzers in het vuur, dat aangejaagd wordt door een ventilator. Het aambeeld is een oude legergranaat.

    De messen worden gebruikt voor van alles, van houtkappen tot vleeshouwen.

  • Hanoi: de Een Pilaar Pagode

    Een Pilaar Pagode Hanoi is zuinig op zijn monumenten. De Een Pilaar Pagode, gebouwd in 1049 door Ly Thai Tong, is er één van.
    De keizer had geen troonopvolger, wat hij zeer betreurde. Op een nacht kreeg hij een visioen. De Godin der Barmhartigheid zat op een lotusbloem (symbool van puurheid) en overhandigde hem een zoon. Hij ontmoette daarop een boerendochter, trouwde met haar, en een zoon werd geboren. Als dank daarvoor werd de pagode gebouwd.

    Net als een lotus staat de pagode in een vijver. De pilaar is de steel van een lotus, en de pagode de knop van de bloem. Een stenen trap maakt het mogelijk de pagode te bezoeken.

  • Een paar woordjes Thai

    Thai is, net als veel Aziatische talen, een toontaal. Het heeft 5 verschillende tonen, en de toonhoogte waarop een woord wordt uitgesproken bepaalt mede de betekenis.
    Spreken is op zich redelijk te leren, vooral omdat de grammatica vrij simpel is. Anders is dat met de geschreven taal, die voor ons westerlingen moeilijk te doorgronden is.
    Het Thaise alfabet bestaat uit 44 medeklinkers (b, d, k...) en 47 klinkers. Er zijn geen hoofdletters, maar een letter wordt aan het eind van een lettergreep vaak anders uitgesproken dan aan het begin van een lettergreep. Er wordt van links naar rechts geschreven, maar toch op een andere manier dan wij gewend zijn. Een aardige illustratie geeft het vrij nutteloze zinnetje 'Ik eet geen rijst'.

    ผมไม่กินข้าว
    Pom mai kin khao
    Ik niet eet rijst

    Wat wellicht opvalt, is dat alles aan elkaar geschreven is. Spaties zijn niet nodig tussen woorden, maar worden af en toe gebruikt om een zin op te delen zoals wij dat met komma's doen.

    De basisbouwsteen om te schrijven is de lettergreep. Een lettergreep is op een vaste manier opgebouwd. Die opbouw is als volgt:

    • men gaat ervan uit, dat een lettergreep uit maximaal drie klanken is opgebouwd: een medeklinker (b, d, k,...), een klinker (a, e, o,...) en een medeklinker.
    • in het midden wordt de klank geschreven waar de lettergreep mee begint. Is er geen eerste klank, dan wordt dat met een speciale letter ('') aangegeven
    • links, rechts, boven en onder die eerste klank worden tekentjes gezet die de middenklank weergeeft
    • daar weer boven kan een tekentje staan dat de toon aangeeft, maar dat hoeft niet.
    • als laatste wordt aan de rechterkant de eindklank gezet, als die aanwezig is.

    Laten we het voorbeeldzinnetje wat nader bekijken. Elk woord bestaat uit maar één lettergreep.

    ผม
    Pom
    Ik

    Dit woordje bestaat uit de begin- en de eindklank: de 'p' en de 'm'. Wie 'pm' probeert uit te spreken, zegt vanzelf zoiets als 'pom', reden waarom de 'o' niet hoeft te worden geschreven.

    ไม่
    Mai
    Niet

    Dit woord bestaat alleen uit een begin- en een middenklank. Wie het met 'pom' hierboven vergelijkt, zal de 'm' kunnen vinden. Vooraan staat de 'ai'. Boven de 'm' staat een streepje: dat geeft de toon aan.

    กิน
    Kin
    Eet

    Hier zijn zowel begin-, midden als eindklank aanwezig. Links de 'k', daarboven de 'i' en rechts de 'n'.

    ข้าว
    Khao
    Rijst

    De eerste letter is de 'kh'. Het tekentje erboven geeft de toon aan, terwijl de laatste twee letters de 'ao' aangeven.

  • Hoi An, een oude havenstad

    De kade van Hoi AnHoi An ligt in midden-Vietnam ten zuiden van Danang. Het was eeuwenlang een belangrijke haven. In onze middeleeuwen was er al een levendige handel in Zuidoost-Azië, en Faifo zoals de stad genoemd werd lag op de route naar China. Arabieren, Indiërs, Indonesiërs, Chinezen en Japanners, allemaal kwamen ze hier langs. Om voorraden in te slaan, of vanwege de goede zijde die hier werd gemaakt.
     

    huis in Hoi AnSchepen waren vroeger afhankelijk van de moesson, die het ene halfjaar uit het zuidwesten en het andere uit het noordoosten waait. Zij moesten vaak lang op een gunstige wind wachten, en zo kwam het dat handelaren onderkomens gingen bouwen in Hoi An. Sommigen bouwden privé-huizen, anderen een soort sociëteiten waar streekgenoten elkaar konden vinden. Vooral Chinezen waren sterk in dat soort handelspost. Ieder gebruikte de bouwstijl uit zijn eigen streek, en zo komt het dat er verschillende stijlen in dit stadje te vinden zijn.

    De streek rond Hoi An is vruchtbaar, en voordat de Vietnamezen uit het noorden kwamen leefden hier de Cham. De Cham was niet zozeer een volk maar een samenleving. Mensen uit verschillende windstreken leefden hier bij elkaar; het waren hindoes, er was een koning en men had een hoogontwikkelde kunst.
    Een goede bron van inkomsten was het overvallen van schepen. Dat had wel tot gevolg dat ze in permanente staat van oorlog verkeerden met volkeren om hen heen. Uiteindelijk zou het hun ondergang worden.

    Hoi An zou tot halverwege de 19e eeuw een belangrijke haven blijven. De monding van de rivier verzandde in die tijd waardoor grote schepen niet meer aan konden meren. Tegenwoordig zijn er alleen nog vissersboten die het zeegat uitgaan; de grote jongens wijken uit naar Danang.

    zangvoorstelling in Hoi AnHet stadje heeft de tand des tijds goed doorstaan en staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco. De straatjes in het centrum zijn smal maar autovrij, waardoor het prettig rondstruinen is. Vlakbij is een mooi strand, en fietsers kunnen met het veer over en de dorpjes in de rivierdelta verkennen. Wie van geschiedenis en cultuur houdt, kan oude huizen bezoeken of een voorstelling bijwonen.

  • De Thaise leeuw

    Thaise leeuw
    Trouwe tempelbewaker
    Elke Thaise tempel wordt bewaakt door een paar monsters bij de ingang. Hoe komen die daar?

    Lang geleden kwamen er monniken naar Thailand. Zij brachten verhalen mee over Sri Lanka, hun vreemde, verre thuisland. Zij vertelden over de leeuw: een machtig, harig beest. 'Die kan mooi de tempel bewaken', dachten de Thai.

    Er was echter niemand die een leeuw in het echt had gezien. En zo gingen beeldhouwers aan de slag en creëerden hun eigen leeuw, de trouwe tempelwachter.